و آن اين است كه بعد از فراغ از هر نمازى سى و چهار مرتبه تكبير مىگوئى ، و سى و سه مرتبه مىگوئى الحمد للَّه ، و سى و سه مرتبه مىگوئى سبحان اللَّه ، بعد از فراغ از تسبيح مىگوئى لا إله الا اللَّه ، اين بهتر است از براى تو از خادمى كه خواهش نموده‌اى ، و بهتر است از دنيا و از هر چه در دنيا است « 1 » . و اما استحباب استغفار ، پس مدلول عليه است به حديثى كه رئيس المحدثين در ثواب الاعمال ذكر فرموده ، حاصل مضمون آن اين است هر كس اتيان به تسبيح سيدهء نساء عليها السّلام نمود ، بعد از فراغ از آن استغفار نمود گناهان او آمرزيده مىشود « 2 » . ظاهر اين است كه امتثال حاصل مىشود به گفتن أستغفر اللَّه ربى ، و به گفتن اللهم اغفر لي ، بلكه به تعبير از اين معنى اگر چه به غير لغت عرب بوده باشد ، ظاهر اين است هر يك از تهليل و استغفار مستحب على حده است پس جمع أكمل خواهد بود . مطلب چهارم : در بيان اين است كه استحباب تسبيح سيدهء نساء عليها السّلام آيا مختص است بعد از صلوات مفروضه يا نه ، بلكه استحباب آن ثابت است بعد از فراغ از نماز ، أعم از اين كه نماز واجبى بوده باشد يا سنتى . بدان كه استحباب تسبيح سيدهء نساء صلوات اللَّه عليها عقيب صلوات مفروضه ثابت است اگر چه غير از صلوات يوميه بوده باشد . و أما استحباب آن عقيب صلوات مندوبه ، پس مىگوئيم : اگر چه كلام صدوق در أواخر مجالس موهم اختصاص به فريضه است فرموده : ينبغي للمصلي أن يسبح تسبيح فاطمة الزهراء عليها السّلام في دبر كل صلاة فريضة . لكن ظاهر ثبوت استحباب آن است اگر چه عقيب نوافل بوده باشد ، و اين مصرح به در كلام شيخ مفيد در مقنعه و تلميذ

--> « 1 » دعائم الاسلام ج 1 / 168 . « 2 » وسائل الشيعة ج 4 / 1021 ح 1 .